Wiolonczela jako bohater — soundtrack Penkina

Kevin Penkin zna się na emocjach w tonacji. Zanim napisał muzykę do Florence, komponował ścieżki do Made in Abyss i Nier: Automata — ale tutaj zrobił coś subtelniejszego: instrumenty, które są postaciami.

Instrumenty, które mówią

W większości gier muzyka ilustruje akcję. W Florence instrumenty wcielają się w ludzi: wiolonczela należy do Krisha — niska, ciepła, niepewna; fortepian i klarnet do Florence — jasne i lekko niezdecydowane. Gdy bohaterowie się poznają, ich motywy zaczynają się przeplatać.

To nie jest metafora recenzencka, tylko dosłowna konstrukcja partytury. W scenach wspólnych linie melodii dzielą czas tak, jak bohaterowie dzielą rozmowę — a w rozdziale o dryfie smyczki grają dwa motywy naraz, lekko rozstrojone względem siebie.

Trzy momenty, które grają same

Pierwsza randka: temat „First Date” ma melodię, która zatrzymuje się w połowie frazy — dokładnie jak przerywana rozmowa. To detail, którego nie słychać, tylko czuć.

Inne sceny warte słuchawek:

• „Krish” — solo wiolonczeli, w którym słychać oddychanie muzyka
• „Groceries” — perkusyjny rytm codzienności z pogłosem kuchni
• „Drifting” — dwie linie, które przestają się spotykać
• „Moving On” — finał, w którym wiolonczela gra sama i jest to dobrze

Jak słuchać tego albumu

Album Florence to nie kompilacja — to suita w 22 częściach, opowiadająca historię w oryginale. Posłuchaj go po kolei, od „Florence” do „Moving On”, a usłyszysz łuk związku.

Dla muzyków: tonacje są przemyślane. Temat tytułowy pisany jest w d-moll i F-dur, a duet finałowy wraca do początkowej sekwencji — z tą samą melodią, ale w nowym kontekście.

A jeśli chcesz zagrać: wydaliśmy oficjalne nuty na wiolonczelę i fortepian, zatwierdzone przez zespół kompozytora.